می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند....

طفیل هستی عشقند آدمی و پری

                                    ارادتی بنما تا سعادتی ببری

بکوش خواجه و از عشق بینصیب مباش

                       که بنده را نخرد کس به عیب بیهنری

می 1 و 1 1 تا 1

                        به عذر نیم شبی کوش و گریه سحری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار

                      که در برابر چشمی و غایب از نظری

هزار جان گرامی بسوخت زین غیرت

                    که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم

                   گر امتحان بکنی می خوری و غم نخوری

به بوی زلف و رخت میروند و میآیند

                   صبا به غالیه سایی و گل به جلوه گری

چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی

                  که جام جم نکند سود وقت بیبصری

دعای گوشه نشینان بلا بگرداند

                  چرا به گوشه چشمی به ما نمینگری

می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند

                        به عذر نیم شبی کوش و ناله سحری

دمی با ایرج یسطامی ......